Artykuły

Nadążyć za rywalizacją – audiodeskrypcja wydarzeń sportowych .

Data publikacji: 07-01-2022

Zobacz! Jak oni grają? Jak on mógł to puścić? 

Te i inne stwierdzenia często pojawiają się podczas oglądania widowisk sportowych. A co, jeśli nie możesz zobaczyć, nie wiesz kto i co puścił? Na te pytania może odpowiedzieć audiodeskrypcja wydarzeń sportowych.

piłka do piłki nożnej leży na trawie

Początki opisywania sportu

Pierwszym widowiskiem sportowym z wykorzystaniem techniki audiodeskrypcji było spotkanie piłkarzy Jagielloni Białystok z Zagłębiem Lubin. Odbyło się ono 17 października 2007R. w Białymstoku. Opisywanie wydarzeń sportowych na masową skalę upowszechniło się przy okazji organizacji przez Polskę i Ukrainę mistrzostw Europy w piłce nożnej w roku 2012. UEFA, której częścią jest Cafe Football - organizacja zajmująca się zapewnianiem dostępności na stadionach piłkarskich, dzięki ekspertom z Austrii wdrożyła audiodeskrypcję w trakcie trwania tej imprezy.

Na co warto zwrócić uwagę?

Podstawą ćwiczeń z perspektywy audiodeskryptora jest zamykanie oczu i wyobrażanie sobie tej sytuacji, którą opisuje inna osoba. Dzięki temu można potem unikać kwiecistych porównań, będących domeną radiowych komentatorów sportowych.

W opisywaniu zmagań sportowców najważniejsze jest nadążanie za przebiegiem rywalizacji. Przydaje się tutaj pojęcie geografii boiska, czyli możliwie częstego informowania o dokładnej lokalizacji zawodnika z piłką.

Nie da się przygotować tekstu i odczytać go podczas trwania zawodów, dlatego AD lepiej tworzyć w duetach. Sprawozdawcy mogą uzupełniać się, gdyż po pierwsze bardzo trudno jest mówić w szybkim tempie np. przez 90 minut meczu piłki nożnej, po drugie gdy jeden z nich czegoś nie dojrzy, współprowadzący może dopowiedzieć o istotnych zmianach w innej części boiska czy hali sportowej.

Przy opisywaniu sportu dużą rolę odgrywa także znajomość reguł audiodeskrybowanej dyscypliny. Anegdoty potrafią wypełnić czas w trakcie mniej ciekawych fragmentów spotkań, ale gdy dyscyplina jest dynamiczna to trzeba bardzo uważnie śledzić i relacjonować przebieg zmagań.

Dylematy audiodeskryptora i przygotowanie się odbiorcy

Z uwagi na dynamikę meczów siatkówki czy koszykówki dokładna audiodeskrypcja jest niemożliwa. Akcja od zdobycia piłki do celnego rzutu to nie tylko ruch zawodnika z piłką, ale też obrona i pozycje pozostałych zawodników z obu drużyn. Nie da się nadążyć z precyzyjnym opisem wszystkich elementów. Jeśli wybierzecie się na mecz żużlowy, to dobrze zaopatrzyć się w słuchawki dokanałowe. Hałas silników motocykli jest tak duży, że inaczej trudno byłoby usłyszeć relację. Audiodeskrypcję można odbierać na falach radiowych. O szczegółach informują kluby sportowe i fundacje zajmujące się oprawą widowisk sportowych.

mikrofon na tylko częściowo widocznym statywie

Kilka słów podsumowania

Jak widać, opisywanie sportu to wymagające zajęcie. Dzięki zaangażowaniu sprawozdawców można jednak pełniej doświadczyć rywalizacji sportowej. I choć nie da się opowiedzieć wszystkiego, to poprzez wartką wypowiedź komentatorów możliwe jest pełniejsze uczestniczenie w wielu ważnych wydarzeniach sportowych.

Tekst artykułu powstał na podstawie rozmowy Alicji Witek z Michałem Waszkiewiczem na łamach Tyflopodcastu.

Inne przydatne linki : link, link, link.

Spodobał się Państwu ten artykuł? Może zainteresuje Was Tandem sportu i sztuki: wydarzenie dla każdego?

Zobacz również

Pierwiosnki dostępności czyli udogodnienia dawno, dawno temu

W tym tekście czeka nas wycieczka w mniej i bardziej odległą przeszłość. Ku pierwiosnkom – nie, nie chodzi o kwiaty, których pojawienie się zapowiada wiosnę, ale o pierwsze wynalazki i pomysły służące jako udogodnienia osobom z niepełnosprawnościami narządu ruchu i słuchu.

Anna Goc „Głusza”, wydawnictwo Dowody na Istnienie – recenzja

Anna Goc to dziennikarka „Tygodnika Powszechnego”, na którego łamach od kilku lat publikuje artykuły dotyczące środowiska osób Głuchych w Polsce i problemów, z którymi się zmagają. Te teksty, jak przyznaje sama Autorka, dały początek „Głuszy” – zbiorowi reportaży poświęconym różnym sferom życia osób g/Głuchych.

Skutecznie o dostępności #2: savoir – vivre wobec osób z niepełnosprawnością ruchową. Przewodnik dla osób pracujących w instytucjach kultury oraz urzędach.

Savoir – vivre łączy w sobie dwa obszary. Obszar wiedzy i życia, teorii i praktyki.Podjęcie działań w zgodzie z jego zasadami, to gra warta przysłowiowej świeczki. Dzięki niemu nasza organizacja staje się rozpoznawalna, wiarygodna i kojarzona jako miejsce otwarte, dostępne i przyjazne. Takie, które wychodzi naprzeciw oczekiwaniom osób z niepełnosprawnością. Takie, z którego oferty można skorzystać w sposób maksymalnie niezależny i samodzielny, a w razie potrzeby, otrzymać dzięki życzliwości pracowników niezbędną pomoc przy pokonywaniu barier.

© Udostępnij się. All right reserved.